De Romeinen waren trots op hun grootse krijgsverrichtingen en deze werden door hun geschiedschrijvers dan ook uitgebreid beschreven. Maar er is in de Romeinse g... » 

De Romeinen waren trots op hun grootse krijgsverrichtingen en deze werden door hun geschiedschrijvers dan ook uitgebreid beschreven. Maar er is in de Romeinse geschiedschrijving ook wel degelijk aandacht voor binnenlands bestuur en politieke verwikkelingen. Een belangrijk element daarin, de wetgeving, wordt er in dit boek uitgelicht; het onderzoekt de opvattingen van bekende en minder bekende antieke auteurs over wet en recht. Onder meer Caesar, Livius, Tacitus en Ammianus Marcellinus passeren de revue.Zo komt Tacitus naar voren als een verklaard tegenstander van wetgeving ter bestraffing van hoogverraad, terwijl Suetonius en Ammianus Marcellinus deze juist beschouwen als een onontbeerlijk hulpmiddel voor keizers om zich te vrijwaren van aanvallen op hun persoon. Livius op zijn beurt, een traditionalist pur sang, blijkt verrassend genoeg niet enthousiast over bij wet vastgelegde kledingvoorschriften, waarmee men hoopte praalzucht en extravagant gedrag de kop in te drukken. En de eensgezindheid waarmee vrijwel alle auteurs zich distantiëren van politici die opdeling van het bouwland van grootgrondbezitters onder armen bepleiten, toont eens te meer aan hoezeer de geschiedenis in Rome bezien werd door een aristocratische bril.In Lex et historia komen de Romeinse geschiedschrijvers chronologisch aan bod en worden hun opvattingen over wet en recht aan de hand van passages uit hun eigen werk geanalyseerd. Daarbij wordt ook aandacht besteed aan de wijze waarop de betreffende auteurs hun opvattingen verwoorden én aan de vraag in hoeverre daarbij sprake is van onderlinge beïnvloeding en door de traditie bepaalde formuleringen. «