Mijn naam is legioen
'Ik leefde snel en telde af, dat was toen mode', dicht Menno Wigman in zijn nieuwe bundel Mijn naam is Legioen. De dandy van de desillusie, zoals een criticu... »

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen
Evergreens noemen we ze, eeuwig groene gedichten. Maar ook in het eeuwig groene landschap van de poëzie verandert wel eens iets. Van de jongste generaties d... »

Ik weet niet goed tot wie ik spreek
In het werk van de betreurde Menno Wigman was de dood vaak prominent aanwezig. Wigman behoorde vrijwel vanaf het begin tot de Amsterdamse afdeling van De Een... »

Het gesticht
Wordt hier gelopen, dan worden er vooral schoenpunten bestudeerd. Je ziet meer schouders dan gezichten. Veel gehang op bankjes. Roken gaat gulzig en obsessie... »

Verzamelde gedichten
Menno Wigman (1966-2018) was een van de grootste en eigenzinnigste dichters van Nederland. Zijn stijl werd gekenmerkt door een zwart-romantische toon die, af... »

A thing of beauty
Bloemlezing met oorspronkelijke teksten en vertaling. »

De aarde nu
 »

Splendid isolation
'Er zijn in de loop der tijden heel wat "verdedigingen van de poëzie" geschreven. Er bestaat ook zoiets als de triomf van de poëzie. En dan heb ik het niet... »

Tirade
Dit ‘Kamernummer’ van Tirade bestaat uit twee delen: ‘De kamer van Leopold’ en ‘Kamer in het verleden’. In het eerste deel staat de werkkamer van de di... »

's Zomers stinken alle steden
'Poëzie is geen dynamiet, maar diamant,' beweerde Hendrik Marsman eens. Dat poëzie zowel explosief als aangrijpend kan zijn, bewijst 's Zomers stinken alle... »