Ik ga het herlezen! Weer herlezen.

Zoals de bijbel NT, Anna Karenina en de sage van Koning Arthur, zo hoort ook Het Achterhuis tot de boeken die je gelezen moet hebben. Dat is geen straf want Anne Frank schrijft goed, lichtvoetig bijna. Hoe is het mogelijk dat een pubermeisje daar in dat achterhuis verstopt voor de nazi-razzia zo mooi kan schrijven over leven en dood, goedheid en slechtheid in de mens en in individuele mensen? Ergens toch wel een straf omdat je indringend tot besef komt juist door de ogen van een kind dat er machtige mensen waren - niet eens heel lang geleden - die de anderen, onmachtige medemensen ophaalden, sloegen, vermoordden. Zonder greintje mededogen. Toch overheerst na het lezen van Anne Franks dagboek, ontzag, hoop en liefde.

Uiteraard een klassieker en uiteraard een boek wat voor velen verplichte kost was op school. Niettemin blijft het een heel aangrijpend boek van zo'n jong meisje. Ze wist mensen te roeren en echt niet alleen met heel zielige verhalen. Ze bracht ook humor in Het Achterhuis en soms ook ruzie, want ze was echt geen heilig boontje. Voor mij een van de mooiste boeken over de oorlog.

Net als een aantal mensen hier al hebben gemeld, dit is verplichte kost voor iedereen.
Het verhaal van Anne is het verhaal van heel veel mensen. En Anne is het simbool geworden voor al die mensen die net als haar ondergedoken hebben gezeten.
Een zwaar onderwerp, maar het is een mooi boek om te lezen, de gedachtengang van een jong meisje die opgroeit en de problemen heeft die daar nu eenmaal bij horen. Alleen zit ze opgesloten tussen de muren van het achterhuis.
Helaas is dit boek ook nu nog steeds actueel, de tijd is anders, maar ook nu nog zijn er oorlogen waar mensen op de vlucht moeten of ondergedoken zitten.
Lezen, en dan besef je pas hoe goed we het tegenwoordig hebben hier in Nederland.

Een openhartig schrijven, tegen de achtergrond van de 2e wereldoorlog.
Ontwapenend, indringend.

Een mooi boek, ik heb het al heel wat jaartjes geleden gelezen.

Indrukwekkend en onvergetelijk!

zeer mooi boek

Lang geleden dat ik dit dagboek voor het laatst heb gelezen. Heeft toen veel indruk op me gemaakt.

Gelezen voor mijn eindexamen in 1982 en daarna zo 1 keer per twee jaar blijft me aan mijn stoel gekluisterd houden.